Thaise kokossoep en zelfreflectie

 

Deze week hing ik dus met mijn neus in een kopje melk. Ja... écht! Zo had ik begrepen dat dit het brandende gevoel weg kon halen. Toen ik mij aan mijn kriebelende neus krabde, was ik namelijk eeeeeven vergeten dat ik net daarvoor een behoorlijk aantal behoorlijk hete pepertjes had gesneden. Pepertjes voor mijn favoriete gerecht: Thaise kokossoep.

Ik maak deze het liefst zo pittig mogelijk. Op de grens van pijnlijk. Maar dat is een precair evenwicht: een half pepertje te veel en de soep is ‘verloren’. De balans raakt makkelijk verstoord.

En dat geldt eigenlijk ook voor zoiets als nadenken. Op zich een prima kwaliteit. Vooral mee doorgaan zou ik zeggen! ; ) Zelfreflectie of je bewust zijn van hoe je op anderen overkomt, zijn heel positieve eigenschappen vind ik. Het laat namelijk zien dat je het beste uit jezelf omhoog wil halen, een hand in eigen boezem wil steken bovendien. Kwaliteiten om zeker aan vast te houden. Maar net zoals met die pepertjes, gaat het ook hier om de juiste balans: te veel ervan en het gevaar is dat je dan nooit tevreden kunt of zult zijn.

 
 

“Man, wat kunnen we toch creatief zijn als het gaat om negatieve gedachtes! Die kunnen zo sterk en ‘waar’ voelen. Maar die denkkracht kun je dus ook vóór je laten werken.”

 
 
Blame Beans: a self-doubter musthave!

En zo creëren we vaak onze eigen schaduw. Doordat we de spotlight op de verkeerde plek leggen. Door altijd maar te denken dat we dingen beter, sneller of anders aan hadden moeten pakken of door veel bezig te zijn met wat anderen eventueel zullen vinden of denken.

Dat overkwam mij vorig weekend nog.

Ik zat samen met een vriendin in de bus op weg naar huis na een gezellige middag. We haalden anecdotes over vroeger op, spraken over (gedeelde) herinneringen, maar ook over de zwarte gaten in het geheugen. Hoe je soms hele periodes vergeten kunt.

Op het station aangekomen, blijk ik niet meer te weten waar ik mijn fiets geparkeerd heb. In onze groepschat stuur ik het berichtje: “over vergeetachtigheid gesproken: heb net 10 minuten naar mijn fiets lopen zoeken!” Ik krijg een ‘tranen-springen-uit-mijn-ogen-van-het-lachen-emoji’ van haar terug.

En dan plots - een paar uur later - realiseer ik mij dat we het die middag ook gehad hebben over haar dementerende vader...! “Nee! En dan maak ik een grap over vergeetachtigheid? Wat ongepast!! En wat moeten de andere vriendinnen - die ons gesprek in de bus niet hebben meegekregen - wel niet van me denken?!” Ik overweeg er een verduidelijkend bericht achteraan te sturen, maar fluit mezelf terug: “Nee, dít ga ik loslaten! We hebben een hechte vriendschap. Zij kennen mij langer dan vandaag en weten dat ik altijd begaan ben. Belangrijker nog: ik weet dit ook van mezelf!”

Man, wat kunnen we toch creatief zijn als het gaat om negatieve gedachtes! Die kunnen zo sterk en ‘waar’ voelen. Maar, die denkkracht kun je dus ook vóór je laten werken. Gewoon door de focus van aandacht te (leren) verleggen. Want weet lieve zelftwijfelaar: als je jezelf kunt laten geloven in negatieve ideeën, dan is het omgekeerde óók mogelijk.

Confidence Chips: free of negativity

En dat is waar ik met mensen mee aan de slag ga: hoe je kan stoppen met het onderschatten van het positieve in jezelf en het overschatten van het negatieve.

Recipe: The best me

Maar ook, hoe je je krachtig, zelfverzekerd en vol vertrouwen kunt voelen. Hoe je jezelf waardevol kunt vinden om wie je bent, in al je facetten.

Met de juiste doseringen – een snufje zelfreflectie hier, een kilo zelfvertrouwen daar, vergeet vooral niet die eetlepel relativeren en het hoofdingrediënt: zelfcompassie – is dat een héérlijk recept!

Welk ingrediënt zou jij aan jezelf willen (of mogen) toevoegen? Ik zou het leuk vinden als je mij dit laat weten, dus stuur me een berichtje of laat een comment achter.

Get in touch!

Stay in the know:

Stay in the know: newsletter